Fiji 12 - 22 mars

Eg var på forhånd litt bekymra for flyturen til Fiji pga syklonen utenfor kysten av Australia, men den hadde visst stilna de siste dagane, og den 3 timars lange flyturen var smertfri. Fredrik kom og møtte meg på flyplassen i Nadi, det var veldig spesielt og kjekt å sjå han igjen. Hotellet skulle vere ein overraskelse, og det var andre bollar enn standarden eg hadde operert med dei siste månadane! Det var et Radisson hotell ved Denerau Port, et litt meir luksuseriøst strøk ved havet utenfor Nadi. Det var ein flott stor hage med masse stiar og vannvegar, fleire basseng og til og med ein foss midt i! Valget av hotell var nøye planlagt, der han hadde passa på at det var ulike serverdighetar for meg innenfor hotellområdet, så ferien skulle bli ferie:)

På dette hotellet blei me i 3 netter. Me gjekk tur på stranda, bada, og brukte litt tid på internett og reisebyrå for å finne ut kva me skulle gjere vidare. Andre dagen spelte me golf på ettermiddagen. Først slo me ein del ballar på driving rangen. Og eg fekk det ikkje til! Viss eg traff gjekk den maks 20 meter! Det var så sinnsjukt varm og eg var sint! Men på dei tre siste slaga følte eg plutselig eg fiksa det litt bedre, og det var då sola forsvann og eg foreslo å ta ein runde på banen. Eg var sjåfør i den lille golfbilen og Fredrik spelte. Kjempe kjekt! Masse små kjekke veger og fint landskap! Då me var komt til 7 holet, begynte det plutselig å regne og tordne så kraftig som eg aldri har opplevd før! Det var umulig å gjennomføre dei to siste hola og me måtte berre kjøre bånngass tilbake. Vegane blei overfløymde og det blei vanskelig å sjå vegen i det heile. Søkkvåte blie me kjørt tilbake til hotellet, som låg berre nokre minutter unna golfbanen.

Det var øyene utenfor hovedøya Viti Levu som skulle vere dei finaste og me bestemte oss for å reise øverst på Yasawagruppa nordvest for hovedøya. 15 mars reiste me med båt tidleg om morgonen utover. Det var ein hurtigbåt i dårlig vær. Sjøen blei større og større. Eg var redd og Fredrik sjøsjuk. Det endte opp med at me gjekk av på Kuata, øya nederst i Yasawagruppa, etter 2 timar og ca halvvegs til hotellet me egentlig skulle. Det viste seg å vere ein backpackerplass med sjarm. Me fekk ein egen liten bure med eget bad og ei lita seng. Ein bure er eit tradisjonelt fijiansk hus, der taket er laga av palmetre. Maten var inkludert, så når den var klar ringte de med ei bjella og så gjekk me bort i spisesalen og fekk servert mat. Det var så koselig! Om kvelden var det litt opphold, så då gjekk me tur langs stranda og låg i hengekøya med utsikt utover havet. På øya var det berre oss som i dei ulike burene og ein stor familie som dreiv hostellet, veldig eksotisk!

Dagen etter prøvde me lykken igjen, sjølv om været ikkje var stort mykje bedre. Sjøen var hakket roligare enn dagen før, så me kom oss heilskinna til Yageta Island som var målet. På båten møtte me Torunn og Ingvild, dei skulle til ei anne øy litt nord for oss, så det blei med denne båtturen at me var ilag alle 4. Navutu Star Resort låg på eit fint område ved havet, med fantastiske burar. Me hadde bestilt den billigaste, ein Gardenbure, men me fekk ein Oceanbure. Då me blei frakta inn med motorbåt til øya sto det ein gjeng fijianarar som jobba der, og spelte velkomstsang på stranda:) Og då me kom i land fekk me kokosjuice rett frå nøtta. Samtidig med oss kom det òg et veldig kjekt par frå Philadelphia, USA, som skulle gifte seg der.

På Navutu Star Resort var me i 4 netter og fekk akkurat med oss bryllupet på stranda. Fredrik blei spurt om å filme, så det var han og eg som var gjester foruten to fijianske frå hotellet som var forlovarar og ei lita brudepike. Ellers var det eit stort fijiansk kor som kom frå landsbyen på øya, to krigarar i palmeskjørt og ein tjukk, kul prest med solbriller:)

Ellers var været skiftande desse dagane, med ein del regn på morgonane og masse overskya. Men likevel var det svært varmt og deilig med eit lite basseng på området. Stranda var ikkje så veldig fin og det var kvikkleire på havbotnen så vatnet blei grått med ein gong du bevegde deg uti. Dette pga at det hadde vokse mangrove her tidlegare, som dei hadde fjerna då dei bygde hotellet. Regntida gjorde vel òg sitt til at vatnet ikkje var så klart og strendene så fine som i høgsesongen. Faktisk var mars den månaden med mest regn heile året, med 20 regndagar, så me kunne ikkje forvente bedre vær enn me fekk trur eg. Men det var sinnsjukt grønt og fine små fjelltoppar på øyene, så landskapet totalt sett var veldig fint! I tillegg når resorta var så små og det kanskje berre var eitt resort på øyene så kom du tett innpå dei fijianske som jobba der. Eit veldig kjekt folkeslag!

Foruten å ligge på solseng og slappe av var me med på andre små aktivitetar som hotellet arrangerte. Eine formiddagen var me på ein snorkletur, der me såg masse fine småfisk og hovudet på ein blekksprut som stakk opp av ei hole. Ellers var me på kokonøttdemonstrasjon, der dei fortalde det meste når det gjeld kokosnøtta, og eit landsbybesøk på ei anna øy. Ein ettermiddag tok Fredrik og eg ein padletur langs kysten og til ei nærliggande strand. Dette var ei fin langgrunn strand. På vegen tilbake såg eg ein svart og kvit havslange som svømte i overflata. Dette var den mest vanlige slangen på Fiji, dadakulaci, som er giftig. Den er visstnok veldig nyskjerrig og kan derfor svømme etter dykkarar for eksempel. Eg blei ståande i kanoen ei lita stund for det var eit lite hol i båten under meg, sjøl om det nok var altfor lite til at den kunne koma inn der. Etter kvar utflukt kom dei på stranda med dette flagget på bildet:)

20.mars tok me hurtigbåten ned til fastlandet igjen. Dei spelte og song for oss ved avskjeden og me fekk blomekransrundt halsen. Det var nesten litt vemodig å reise. Det regna som aldri før, men været blei bedre og bedre til lenger inn me kom og sjøen òg heldigvis. Me bestilte hotell på båten og valgte no ein bacpackerplass nær flyplassen. Her blei me i to netter.

21.mars reiste me på ein utflukt opp i fjella litt inn i landet, til landsbyen Navala. Dette var den einaste tradisjonelle landsbyen som var igjen på Fiji, der alle fortsatt budde i burer. Dei einaste "vanlege" husa var kyrkja og skulen og hus som lærarane budde i, men dei låg litt for seg sjølve. Me blei henta om morgonen av sjøføren og guiden, som var samme mann, og kjørte av gårde i ein firhjulstrekkbil. Han var sjølv eigaren av dette firmaet som arrangerte turen, og virka stødig og hadde masse å fortelle. Fredrik sat framme og prata og plutselig komme det et kjapt spørsmål på norsk kva religion me tilhører? Eg svarer "catholics". Det var det det einaste eg kom på. Heldigvis blei dei ingen fleire spørsmål om den saken. Oppe i landsbyen blei me spurt det samme av ei jente som viste oss rundt. Eg svarte det samme og ho blei så begeistra for heile landsbyen her var visst katolikkar. Huff, følte meg som den hedningen.

På vegen stoppa me først på markedet i Lautoka, ein by litt nord for Nadi. Her skulle me kjøpe lunsj. Guiden sa det var ferskvare, men veit ikkje om eg ville kjøpt mat der sjølv likevel. Guiden plukka ut 2 fiskar, noko anna forksjellig som de brukte i stadenfor poteter, bananer og melon. Så såg me ein hummar, som Fred og eg kom med et ønske om til lunsj. Så då blei det hummar òg. I tillegg kjøpte me med oss kava, som me skulle gi i gave til chef`en (høvdingen) i landsbyen. Kava er ein tradisjonell drikk i Stillehavet med ritualer omkring forberedelsane og drikkingen. Drikken er uunværlig ved sosialt samvær, og på kveldane samlast ofte mennene i landsbyen for å drikke kava. Kavaen er eit lett narkotisk stoff og blei laga av nokre røtter, som me kjøpte i pulverform på markedet.

Etter et par timar i bil på ein hompete veg innover i eit flott fjellandskap, kom me til Navala. Her blei me først velsgina av andrechef`en (oppsiktsmannen, den virkelige chef`en var visst bortreist for øyeblikket) før me blei vist rundt av nokre jenter mens kona til andrechef`en laga i stand lunsjen vår. Det var heilt magisk å gå rundt der, midt blant høge grønne fjell låg denne idyllyske plassen med alle burene. Eg følte eg var i hobbitland i Ringenes Herre.

Etter omvisninga var det tid for kavadrikkking. Dei blanda pulveret me hadde med med vatn og me fekk på omgang ein kopp kvar. Det var brunt og smakte egentlig litt som skittent vatn. Me skulle drikke, klappe ein gong, og sei "bula", drikke heile koppen i eitt og så klappe tre gonger.

Etter lunsj såg me at uvær var på veg og me sette kursen ned igjen. Me var komt nesten heile vegen ned før det begynte å hølje. Me takka for turen og lovde me skulle komme i kyrkja like ved hotellet morgonen etter. Guiden skulle synge i kor der.

Kl 07 morgonen etter var me klare for gudsteneste. Den varte og den rakk og det var ikkje mykje musikk og dans som me kanskje hadde forestilt oss. Gudstenesten var på fijiansk, så me forsto altså ikkje mykje. Me såg heller ingenting til vennen vår frå dagen før. Er vel første og siste gongen Fredden har vore på gudsteneste 7 søndagsmorgon. Jaja, det skada vel ingen. Det blei sol og fint vær denne dagen og etter å ha gått ein tur i området, reiste me bort på Radisson hotellet me hadde vore dei tre første dagane og spurte om det var ok me tilbrakte dagen der. Det var det, så då låg der me der og slikka dei siste solstrålene den siste dagen på Fiji. Om kvelden gjekk flyet, New York next!

Brisbane 10-12 feb

10.feb tok me fly frå Alice Springs tilbake til Brisbane. Me mellomlanda i Sydney, der flyet vidare hadde mekaniske problem, så me fekk tre timar ekstra tid på flyplassen og gratis middag, før me til slutt fekk eit nytt fly. Liam og Laura plukka oss opp og me sov på kvar vår madrass i stova deira. Det såg like forferdelig ut der som sist, foruten at dei hadde samla sammen ein del matrestar frå kjøkkengolvet, som no låg fint ved sida av (!) boss-spannet.

Om morgonen 11.3 tok Torunn og eg bussen inn til sentrum i lag, der ho tok bussen vidare til Byron Bay for å treffe Ingvild, mens eg måtte til å underhalda meg sjølv. Eg gjekk og kikka litt, før eg tok bussen eit stykke ut av byen til Koala Pine Sanctury Garden. Her hadde dei blant anna masse flotte og artige australske fuglar, wombat, cassowaryar og 120 koalaar! Wombaten ligner på ein liten bjørn, men tjukkare. Veldig søt, dessverre låg den helst berre og kvilte på dagen. Men det var vel helst pga dei alle koalane eg tok turen. Eg gjekk og betrakta dei, både dei som var i barnehagen og dei på gamleheimen. Dei sat der oppi trea sine mellom to greiner, og sov for det meste. Dei lever av kun eukalyptus, og det er det så lite næriing i at dei sover 20 av 24 timar. Hm, kvifor et dei ikkje heller noke anna? Dei er så utrulig søte. Eg holdt på å betale nye 15 dollar for å holde ein, men klarte å dy meg, me hadde jo gjordt det oppe i Cape Tribulation. Til lunsj kjøpte eg meg noko på ein kafe, der sitteplassane ute var omringa av tre fulle av koalaar:)

Været var heller dårlig og innimnellom styrtregna det. Etter eit par timar, tok eg bussen tilbake til sentrum. Etter litt kikking i butikkar og internet tenkte eg å avslutte Australia-oppholdet med ein bedre kenguru-middag. Eg spurte på eit reisebyrå kor eg kunne finne restaurantar med dette på menyen, men dei hadde ikkje peiling og eg fann heller ingen anbefalte i nærheten i Lonely Planet boka mi, så derfor blei det heller ein subway-bagett til middag. I grunnen var det greit å vere aleine ein dag, og fekk trening i å orientere meg og ta meg fram på egen hånd.

Alice Springs og Outback`en

Etter mellomlanding i Cairns kom me til Alice Springs tidlig ettermiddag den 6.mars. Etter aa ha sjekka inn gjekk me til sentrum og saag litt i butikkar. Byen hadde ikkje meir enn 25 000 innbyggjarar, saa sentrum var lite og det var ikkje altfor mykje aa sjaa paa der. Det var veldig mange aborginarar her, mange var skitne og berusa og hadde tydelig problemer. Eit trist syn. Eg kunne ikkje tenkt meg aa bevege meg her aleine etter moerketid.

Om kvelden ville me gaa paa ein restaurant, der me hadde hoert me kunne faa ein forrett bestaaande av krokodille, emu, kenguru og barramundi (type fisk). Dette hoertes spennande ut. Men daa me kom der, var det meir som ein pub og var ei full gammal dame som maste saa sinnsjukt, saa me gjekk heller paa butikken og lagde oss ein thaimiddag paa hostellet.

7.mars kom det ein minibuss og henta oss paa hostellet klokka 6. Gruppa vaar bestod av 24 personar, der alle var ungdommar utenom Ken og Sandy som var pensjonistar fraa Florida. Guiden var veldig kjekk og tydeleg interessert i aa fortelle og forklare og lage ein bra tur for oss. Det var ein seks timars busstur til Uluru/Ayers Rock, men pga mange smaastopp paa vegen gjekk tida fort, tiltross for at det var absolutt ingenting aa sjaa i dette oerkenlandskapet. Paa eine stoppen var det ein kamelfarm, der me kunne proeve aa ri.

Det var sol og omtrent skyfri himmel alle dei tre dagane, og sjoelv om airconditionen paa bussen var paa full speed var det til tider sinnsjukt varmt. Ellers var det fullt av plagsomme fluger, saa mange av oss kjoepte oss ein flott hatt med netting.

Om ettermiddagen den foerste dagen gjekk me tur i Kata Tjutas/ the Olgas. Dette omraadet bestod av store, roede, avrunda fjell av ulike typar bergartar. Guiden fortalte litt geologi, som var spesielt kjekt for oss med nokre geologifag. Me gjekk til ulike utkikkspunkt og landskapet var fantastisk og rett og slett magisk med den intense roedfargen. Etterpaa kjorte me for aa sjaa solnedgangen ved Uluru. Det som gjer Uluru spesiell er fasongen og at den berre bestaar av ein type bergart, sandstein.

Etter ein luksuserioes spagetti bolognese med allslags groennsaker, sov me i noko dei paa engelsk kalla swags (madrass inni ein pose)paa bakken under open himmel. Det var litt kaldt, sjoel om eg hadde full paakledning, men likevel flott under stjernehimmelen.

Dagen etter var det opp 5, for me skulle vere klare ved Uluru for aa sjaa soloppgangen 6. Paa vegen hoerte me paa stemingsskapande musikk i moerket. Det var sinnsjukt med turistar i samme aerend som oss og det var nesten umulig aa faa tatt bilde uten andre folk i kantane, saa eg foretrakk heller solnedgangen kvelden foer. I utgangspunktet hadde me etter dette mulighet for aa klatre opp paa Uluru, men pga ein veldig bratt sti opp og 35 turistar som hadde doedd der tidlegare, gjorde at det skulle ingenting til foer dei stengde stien. Denne dagen var stien stengt pga svak vind. Uluru tilhoerer aborginarane og er hellig, og kvelden foer hadde guiden fortalt oss at dei sjoelve ikkje klatrer opp paa den pga dette (utenom under visse seremoniar) og dei som hadde oenske om aa gaa opp fekk derfor eit etisk dilemma. Eg hadde hoert om dette og hadde vel egentlig bestemt meg paa forhaand etter aa f.eks ha sett postkort med ”I didn`t climb Uluru”. Det kom tydeleg fram kva guiden sjoelv meinte om saken, og dette gjorde nok sitt til at dei fleste slo fraa seg aa klatre opp kvelden foer. Etterpaa fortalte han òg, at han berre for nokre faa aar sidan hadde faatt vite at han var 1/16 aborginarar sjoelv og at dette naturligvis hadde gjort at han hadde faatt stor interesse og respekt for aborginarane sin kultur og religion.

Om ein skulle klatre eller ikkje blei som sagt ingen sak uansett, pga vinden, saa me gjekk heller ein 2 timars tur rundt steinen. Turen var paa ei 1 mil, saa det forteller om stoerrelsen paa steinen. Etterpaa reiste me paa Aboriginal Culture Center, der me kunne lese om kulturen og maaten aborginarane levde/lever (nokre faa stammer lever fortsatt som tidlegare) og kjoepe kunst. Det var fascinerande aa sjaa og lese korleis dei livberga seg av naturen der ute, der det for oss saag ut som ingentingland, med lite vegetasjon og ellers berre oerken.

Deretter var det ein tre timars tur til neste camp ved Kings Canyon. Paa vegen stoppa me for aa sjaa paa ein saltsjoe. Her bada me og grilla ved eit basseng, foer me kjoerte opp i bushen der me skulle overnatte. Plutselig kom det ein fyr med ein slange rundt capsen paa hovudet. Det var guiden til ei gruppe som hadde campa i naerheten av oss.. Den var visst funne oppi ein av swag`ane. Det var nok derfor me hadde faatt beskjed om aa toemme dei for sand og sjekke om dei forje som hadde brukt dei hadde gloemt noko foer me la oss oppi. Slangen var ein ufarlig pytonslange og me fekk ta paa og studere den. Det var som aa ta paa ei skinnvaeske. Guiden vaar syns den var nydelig, eg syns den var ekkel. Etterpaa fekk me hoere at ei jente hadde truffe paa den paa veg til do, saa guidane hadde nok ulik oppfatning om kva som var best aa fortelle oss. Eg veit ikkje kva som var best og verst eg. Uansett saa var eg saa sinnsjukt troett at slangar bekymra meg heldigvis lite den natta.

9.mars var det opp 5, me skulle rekke ein 4 timars tur i Kings Canyon foer det blie for varmt. Me blei guida gjennom eit fantastisk flott landskap med canyoen`en og avrunda kuppelforma fjelltoppar. Guiden fortalte undervegs litt om korleis langskapsformene geologisk hadde blitt danna og litt om flora og fauna og bruksnytte. Me gjekk gjennom garden of Eden som besto av ein dal med groenne, fine tre midt i alt det roede. Her var det òg ei vannhole, der nokon tok seg ein dukkert.

Etter eit bad i same bassenget som dagen foer og ein bedre tunfisksalat, starta me den lange vegen heim, til Alice Springs. Me var enige om at turen hadde vore fantastisk og at me hadde faatt masse for pengane. Maten var den beste med masse salat og groennsaker! Veldig glad for at me i siste liten kom paa denne muligheten og fekk med oss denne delen av Australia òg.

Tilbake i Alice Springs aat me middag i lag og hadde avslutning paa ein pub. Pensjonistparet Ken og Sandy deltok òg:)

Brisbane 5-6 mars

5.mars tok me buss til Brisbane. Her moette Liam oss paa busstoppen. Me moette Liam og kjaeresten Laura paa ein buss i Thailand, og de sa me berre kunne bu hos de i Brisbane viss me skulle dit. Og i Byron Bay, som er ein ein liten surfeby litt lenger soer, kunne me bu hos faren, lovde Liam. I Byron Bay var planen aa surfe, og etter at eg hadde framskynda billetten min til Fiji, fekk eg 5 dagar der, mens Torunn og Ingvild fekk 8. Egentlig saa var eg ikkje saa interessert i heile surfinga, saa etter aa ha sett ein brosjyre for ein organisert tur til Outbacken, oerkenomraadet mitt i Australia, tenkte eg etterpaa litt paa aa reise paa denne aleine. Daa eg nevnte dette blei Torunn og litt gira, saa me sjekka ut litt og fann ut at dette var mulig. Ingvild var veldig i tvil, ho ville dette og, men samtidig var ho den av oss som virkelig hadde sett fram til aa proeve aa surfe. I Hervey Bay ringte ho Liam og hans gejstfrihet og alternativt opplegg til Outbacken, gjorde at ho bestemte seg for aa heller vere i Brisbane og Byron Bay. Torunn og eg bestilte fly til Alice Springs og 3 dagars tur i Outbacken.

Torunn og eg maatte paa reisebyraa i Brisbane og hente billettane til turen, saa Ingvild og Laura kjoerte bil og reiste til huset med sekkane, mens Torunn, Liam og eg gjekk gjennom byen og tok ferja paa elva gjennom byen. Ein fin ferjetur i solskinn!

Liam hadde faatt dreads i det lange haaret sitt sidan sist i Thailand, og han ser virkelig ut som prototypen paa ein backpacker. Han advarte oss om at ikkje alt var komt i orden i huset etter at de hadde komt heim fraa Asia, men at iallefalll kjoekkenet og badet var ok. Spoer du meg var ingenting i orden! Kjoekkengolvet var fullt i av matrestar og soverommet fullt av rot og ting! Om kvelden gjekk me ut og aat i lag, Laura, Liam, oss og ein til som budder der, og etterpaa tok me eit kveldsbad i bassenget i sentrum.

Eine enden av sofaen var opptatt av ein irsk fyr som Laura og Liam òg hadde gitt husrom til. Liam sa han hadde to madrassar og at ein av oss kunne ta andre halvdelen av sofaen. Det var vel ingen av oss som haddde spesielt lyst til det, saa naar han sa han hadde to lignande hagestolmadrassar og, var me glade for dette. Saa daa laag me der alle 3, paa golvet ved sida av dobbelsenga til Laura og Liam. Snakk om gjestfrihet.

Kl 05 6.mars kjoerte Liam Laura paa jobb, og deretter Torunn og meg paa flyplassen. Me skulle fly til den vesle byen Alice Springs.

Harvey Bay

1.3 kom me til Harvey Bay. Me hadde bestilt 3 dagars tur til Fraser Island og der var 2 netter overnatting inkludert. Hostellet var fint med veldig kjekke, serviceinnstilte folk, Denne dagen brukte me paa stranda. Her var det faktisk mulig aa bade, for Fraser Island gjorde visst saann at ingen stingers kom inn hit.

Fraser Island er verdens stoerste sandoey, og det som var spesielt var at det vokste regnskog oppaa sanden. Opplegget paa turen var at me skulle kjoere rundt i jeep med firhjulstrekk paa oeya og overnatte i telt. Det var orienteringsmoete om kvelden der me blei delt inn i to grupper, der kvar gruppe hadde kvar sin bil. Me tre jentene, Johanna fraa Austerrrike, Sebastian fraa Tyskland og to svenske jenter var i vaar bil. Den andre bilen var dominert av galne britar, saa foerste tanke var at det var dumt Sebastian kom i vaar jentebil, men Sebastian viste seg aa vere rolig og passe inn med oss jentene som satsa paa aa kjoere fint og trygt. Ein maatte vere over 21 aar for aa kjoere og det var berre oss 3 norske som var dette. Eg hadde lagt igjen foererkortet mitt heime i Norge, saa det blei Torunn og Ingvild som blei sjoefoerane.

Det var avreise morgonen 2.mars etter innstruksar korleis me skulle kjoere og bruke bilen. Foerst maatte me paa butikk for aa kjoepe mat og drikke, foer me tok ferja over til oeya. Me kjoerte paa sandete vegar i skogen og hardpakka strender og hadde faatt ein reiseplan der det sto kor me skulle kjoere og vere til ei kvar tid. Det var viktig aa halde denne planen pga tidevannet som gjorde at me berre kunne kjoere paa stranda fraa 7-10 og 14-17. Det blei ein del utproeving av dei ulike gira, foer me begynte aa faa litt peiling. Den andre bilen var for det meste proevekaniner av vegane, og dei syns berre det sto til aa kjoere seg fast og dytte. Eg tenkte paa Geir Ove og Sebastian og gjengen, dette hadde virkelig vore ein tur for dei!

Me besoekte Lake Wabby, som me maatte gaa ein halv times tid innenover i regnskogen for aa komme til. Dette var ein fin groenn innsjoe. Det var skog paa alle sidene, foruten ei side med ei stor sanddyne. Sanddyna gjekk rett ut i vatntet og ned langs den blei det gjort ulike sprell av britane foer dei hoppa i vatnet. Ingvild hadde med volleyball. Wabby mot Doggie, som bilane vaare heitte. Me var Wabby. Wabby tapte:(

Me overnatta i telt bak ei sanddyne paa stranda. Kokeutsyr hadde me med i bilen. Etter aa ha ete og alle sat i ring og ante fred og ingen fare, skreik plutselig ei av jentene ut: A Snake! Eg kan ikkje huska korleis eg kom meg paa beina fraa aa vere liggande, men det gjekk vertfall fort. Daa var det ein stor, svart, sikkert naernare 1m lang slange som bevegde seg i sanden, rett ved der eg hadde hatt beina mine. Den bevegde seg i retningen mot der nokre av oss sto, og me hoppa inn i bilen og lukka doerene. Etter litt fekk me beskjed av nokon toeffe som sto og betrakta den at den var bevegd seg over sanddyna, og me turte aa gaa ut igjen. Paa informasjonsmoetet paa hostellet hadde me blitt fortalt at det skulle noko til aa sjaa ein slange, men her kom den jo til oss til og med. Slangar skulle jo egentlig vere redde for folk og braak! Det var merkelig og ekkelt. Ingen av oss hadde peiling paa om den var giftig eller ikkje! Einaste me visste var at 7 av 10 av dei mest giftige slangane i verden finn ein i Australia! Heldigvis hadde me telt og skulle ikkje sove under open himmel! Ho eine svenske jenta slei spysjuk og maatte ut og spy mange gonger om natta. Fleire gonger kom det skrik, den eine gongen skuldast det at slangen var tilbake i leiren vaar!

Elles skuldast skrikene dingoar. Dingoen er ein vill hund. Me saag lite til dei paa dagen, men om natta luska dei rundt leiren vaar. Me hadde faatt instruksar og det var masse skilt om at ein maatte passe godt paa all mat pga alle dingoane paa oeya. Den andre bilen var saa lausslupne naar det gjaldt lok paa kjoelebagen og doerene paa bilen, saa Wabby lo litt for oss sjoelve naar dei om morgonen kom og saa til oss at alt kjoetet deira var vekke. Men litt etter fann me ut at vaart og var vekke:/ Det sto visst igjen ein kjoelebag som folk brukte til aa sitte paa ute om natta...

3.3 kjoerte me nord paa oeya til Indian Head, med flotte klipper og utsikt over havet. Her skulle vere ein bra plass aa sjaa haiar og kvalar, men me saag dessverre ingen. Derimot saag me svaere rokker, den type fisk som drepte den kjente, australske krokodillejegeren Stewe Irwin. Me gjekk saa ned paa andre sida av Indian Head og fortsatte langs ei strand der, til Champagne Pool. Dette var einste plassen paa oeya det gjekk an aa bade i havet. Dette pga stingers og masse haiar! Dette var eit lite naturlig basseng, der boelger splaesja over steinane som avgrensa bassenget fraa havet utenfor. Det var virkkelig flott der. Paa vegen tilbake, soerover paa oeya mot neste camp, stoppa me ved den attraksjonen som er mest kjent paa Fraser Island; et stort, flott skipsvrak fraa 1935.

Morgonen etter sto me opp 06 for aa komme til Lake McKenzie foer det blei altfor folksomt der. Me var dei foerste som kom og innsjoeen var heilt fantastisk! Sanden var krittkvit og sjoeen krystallklar! Ein som hadde reist masse, saa han meinte denne var fiinare enn alt han hadde sett i baade Thailand og paa Fiji. Seinare fekk me og hoere nokon som meinte den var finare enn Whitehaven Beach, saa daa gjekk me kanskje ikkje glipp av noko likevel paa seglturen. Her tilbrakte me nokre timar og spelte remachen til volleyballkampen to dagar foer. Denne gongen vant me, Wabby!

Halv tre gjekk ferja tilbake til fastlandet. Turen hadde vore kjempe kjekt, eller som Sebastian ville sagt; awesome!

Airlie Beach og Whitsunday Islands

24.feb brukte me ettermiddagen ved lagunen i Airlie Beach. Ein fin lagune med groenne omgivelsar. Airlie Beach er berre ein liten stad der folk venter for aa reise paa segltur ut til Whitsunday Islands.

25 feb. gjekk seglbaaten vaar utover havet klokka 16. Det var 3 mannskap og 18 passasjerar. Gruppa var litt for stor til at ein blei godt kjent med alle. Alle var ungdommar, og de fleste par. Det var 3 engelske jenter, ei kanadisk, tyske Louisa og ellers var alle par. Louisa var 19 aar og reiste rundt aleine i Australia, etter aa foerst ha jobba i Sydney nokre maanadar. Imponerande. Ei veldig sjoelvstendig og kjekk jente. Me segla nokre timar i fint solskinn. Det blas paa utpaa kvelden og guiden sa det var meldt daarlig vaer dagen etter.

Baaten var ikkje stor og det var trongt med 21 folk ombord. Paa to rom med ei ope doer mellom hadde alle me passasjerane ein sengeplass. Eg fekk ei mini seng over eit tysk par. Deira seng var kanksje 1m, og min 60 cm. Det var ingen stige, saa eg maatte traakke mellom dei for aa komme meg oppi senga mi. Det blas meir og meir og gynga og gynga, men problemet mitt var heller at det var saa sinnsjukt varmt. Folk blei heilt tussete og valsa rundt. Det var ei lita luke ut ved meg, men denne maatte lukkast med jevne mellomrom for stakkaren under blei jo vaat. Det var saa laagt under taket og utpaa natta foelte eg berre at eg maatte ut ein tur. Eg gjekk opp paa dekk og der sat det ein allerede av samme grunn som meg. Eg maatte berre le tilbake i senga mi. Til slutt sovna eg daa.

Om morgonkvisten gynga det endaa meir. Me skulle til Whitehaven Beach, som visstnok var kaara til verdens 3. finaste strand, med krystallklart vatn og krittkvit sand. Guiden sa dagen foer det var meldt 3 meter hoege boelger, og den vaermeldinga slo til. Vatnet spruta oppi baaten framme naar me var nede i boelgedalane. Kapteinen syns det sto til, som forresten var ein ufordragelig eldre fyr som plutselig kom sjanglande drita full kvelden foer. Eg var livredd! Til slutt dukka guiden opp nedenfraa og lurte paa om me ville fortsette saan nokre timar til i stoerre og stoerre boelger, eller snu. Me ville snu! Det var dumt, for vaeret var fint, med sol og greier, berre den dumme vinden som var problemet.

I staden reiste me til ein stad der me skulle snorkle og dykke. Det var mulighet for aa faa et proevedykk ved aa betale ekstra. Eg lurte paa dette, men etter snorklinga slo eg det fraa meg. Det var saa uklart og daarlig sikt i vatnet. Snorklinga her var ingenting forhold til i Thailand. Men fiskane her var stoerre. Eg saag ein svaer potettorsk med skikkelig surt tryne. Den var nok over 1 m lang. Ellers svoemte eg i ein sinnsjuk stim med smaafisk, heilt omringa av fleire tusen av dei. Me maatte ha paa vaatdrakt pga stingers'ane, og paa land var det og saa varmt i sola at eg foretrakk aa sole meg med den avkjoelande drakta paa:)

Neste natt sov eg bedre. Det var midnre gynging og eg foelte temperaturen var et hakk bedre. Om morgonen var det snorkling igjen foer me sette kursen tilbake til Airlie Beach. Eg saag ei stor skilpadde, men den ville ikkje bevege seg. Den berre satt der nede. Likevel var det stilig aa sjaa ei skilpadde! Snorklinga blei litt amputert daa eg blei brent av ein brennmanet paa armlenet (vaatdrakta var litt kort), det svidde veldig aa vere i saltvatnet, saa satta meg paa stranda.

13.30 var me tilbake paa Airlie Beach. Me hadde hatt ein fin tur, men var ikkje heilt foernoegde i forhold til prisen me hadde betalt. Standarden og maten paa baaten var berre ok og det var masse tid der det ikkje skjedde nokonting. Det blei masse sitting opp og ned paa dekk. Me segla lite, det gjekk helst paa motor og laerte ingenting om segling som me hadde trudd me skulle gjere. Guiden var heller ikkje flink aa gi noko informasjon. 2000 NOK e masse pengar og det var ikkje turen verdt.

Ettermiddagen tilbrakte me med Louisa ved lagunen. Det var gratis pizza og avslutning paa ein pub for alle baatane som kom inn igjen fraa Whitsundays om kvelden. Me hadde bestilt nattbuss til Harvey Bay, saa rakk berre stikke innom og takke for turen.